ความสุข??ความทุกข์??

posted on 03 Feb 2012 10:00 by manami33
ช่วงหลังๆรู้สึกตัวเองเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายมาเกินไป
 
จนคิดว่าถ้าซักวันตัวเองลุกมาฆ่าตัวตายก็ไม่แปลกใจซักเท่าไหร่
 
ไม่ได้เข้าเอกทีนนานพอสมควรอาจจะเพราะตัวเองเข้าเฟสบุ๊คบ่อยเกินก่อนหน้านี้
 
ตอนนี้ไม่ได้เข้าล่ะ แบบด้วยอาการเบื่อบางอย่าง ขนาดบอร์ดตัวเองยังไม่ว่างเข้าเลย
 
รู้สึกอนาถใจตัวเองนิดๆ ที่เฮิร์ทเกินจนทำอะไรไม่ถูกเลย
 
แบบเป็นอีกปีที่ออกแนวว่าดูท่าทางตัวเองจะไม่มีทิศทางเป็นของตัวเอง
 
พ่อแม่ก็ดูเหนื่อยใจมากมาย คงเพราะไม่ติดอะไรซักที = ='''
 
แล้วก็ชอบถามว่าไม่มีคณะไรเลยที่แกติดชัวร์ๆเรอะ คือ...เราจะบอกได้ไงล่ะ ว่าติดคณะนี้แน่นอน
 
มันก็ต้องมีผิดพลาดบางจิ แค่ซิวก็หนักใจแล้วนะ แต่ไหงต้องมาโดนกดดันอีกล่ะ
 
แถมพ่อก็มาป่วยอีก ให้ตายสิ เราไม่ได้ตั้งใจให้มันไม่ติดนินา TT^TT
 
พอเราจะเริ่มใหม่แม่ก็มาพูดว่า ไม่เหนื่อยเหรอ ที่ไม่ติดซักที อ่านหนังสือซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่นั้นล่ะ
 
ตอนแรกรู้สึกดีนะ แต่ไอ้อันต่อมาเหมือนเขาว่าเราไงไม่รู้ = ='''
 
มันก็มีความสุขนะตอนนี้ที่หาสิ่งที่ตัวชอบเจอ แต่ก็ทุกข์ก็ตรงที่พ่อแม่ไม่ชอบแน่นอน =w=''
 
เฮ้อ...เหนื่อยนะ แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขากังวลก็คงทำได้แค่ จะลองใหม่
 
แต่พอยิ้มปุบน้ำตาแตกเลย เล่นเอาทั้งพ่อแม่ ตกใจกันใหญ่ =.=''' ไม่ได้ตั้งใจให้ไหลนะ
 
มันไหลเอง หลังจากนั้นเหมือนเรา พ่อแม่ลูกตัดสินใจไม่คุยกันหรือถามไรเท่าไหร่เลย
 
คงเพราะกลัวเราคิดไรมากมั้ง ที่จริงไม่อยากบอกที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะพวกเขาเลย
 
เพราะน้องคนหนึ่งมาพูดประมาณปีหนึ่งถ้าเราทำคะแนนได้เท่านี้ ก็เสียดายเวลามากมาย =[]=!!
 
เครียดมากมาย โดนน้องว่างี้ แถมไม่ใช่น้องเราด้วยเป็นพี่สาวเพื่อนน้องชายที่แอดปีนี้
 
เศร้าใจ นี้เราห่วยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย TT^TT ใช่สิเขามีสิืทธิ์ถึงอะไรสูงๆ
 
พ่อแม่เราก็ชมเขากันใหญ่ว่าเก่ง เฮ้อ....เหมือนไม่เหลือพวกเลย แม่ก็บอกว่าน้องเขาหวังดี
 
คือหวังดีก็ดี แต่มันทำลายกำลังใจที่เหลืออยู่อันน้อยนิดให้น้อยลงไปอีก แถมทุกวันนี้ก็ยังต้องเรียนพิเศษด้วยกัน
 
คือไหงๆก็หนีไม่พ้นอ่า คงได้แต่ทำใจรับความจริงที่น้องเขาพูด แต่เราก็ไม่ยอมรับมันทั้งหมดหรอกนะ
 
คอยดูเราจะทำให้ได้ดีกว่านี้ให้ได้  ถึงต้องลำบากแค่ไหนก็จะทำให้ได้ แล้วไหนจะเพื่อนๆแม่ที่
 
เอาแต่บอกว่า ถ้าทำได้แค่นี้ก็เข้าเรียนอะไรก็เรียนไปเถอะ มาเป็นเราไหมเหอะ เราก็เครียดทุกครั้งนะ ขอบอก
 
กำลังใจก็ไม่มีคนให้ แต่สุดท้ายตอนกำลังจะยอมแพ้ก็มาคิดถึงเพลงหนึ่งของ An Cafe , YOU พอฟังก็นึก
 
เนื้อเพลงที่อ่านตอนนั้น แม้จะไม่รู้เรื่องภาษาญี่ปุ่นเลย แต่พอฟังใจก็เย็นลงเยอะบางทีก็คิดว่า เราพักบ้าง
 
แล้วมาเริ่มใหม่ดีกว่า จนตอนนี้รู้สึกว่าเราทำได้จริงๆ ขอแค่เรายังเหลือความหวังอยู่ เราไม่สามารถบอกได้ว่า
 
ความฝันมันจะเป็นจริงไหม แต่เราก็ยังเชื่อว่าเราทำได้ เราต้องผ่านช่วงนี้ไปให้ได้!!!

Comment

Comment:

Tweet

ถ้าจะบอกว่าอย่าเครียดก็คงไม่ได้
คนเราก็ท้อเป็น เครียดเป็นคนทุกคน
และทุกคนก็เกิดมามีทั้งความสุขพร้อมกับความทุกข์
ไม่มีใครที่มีความสุขไปตลอด หรือมีแต่ความทุกข์ตลอดไปเหมือนกัน มันก็คละเคล้ากันไป นี่แหละ "ชีวิต"
ถ้าหากเราผ่านอุปสรรคตรงนี้ไปได้ ก็จะทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้นกว่าเดิม เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราเป็นเหมือนบทพิสูจน์อย่างนึง เราต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ (><)

แต่เราจะทำคนเดียวไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีคนที่คอยให้กำลังใจและสนับสนุน ถึงพี่จะรู้จักน้องไม่ถึงเดือน แต่ก็พอจะเข้าใจความทุกข์ของน้องเหมือนกัน พี่ก็เครียดเรื่องหางาน เลยรู้สึกท้อพอกัน เพราะฉะนั้นเรามาสู้ต่อไปด้วยกันนะ
พี่สาวคนนี้จะเป็นกำลังใจให้น้องอีกคน สู้ๆๆๆ

#1 By 佐藤ユイ on 2012-02-03 15:47